اختصاصی پایگاه خبری فضای نو : رسانه تخصصی طراحی داخلی
نام پروژه: ویلا کانکت
دفتر معماری مقیاس
جوایز: کسب عنوان طلا گلدن ترزینی روسیه
محل اجرا : تهران، لواسان
معماران : وحید هاشیمان، وحید صدراییفر
طراح داخلی: محدثه محمودی
تاریخ شروع و اتمام طراحی: ۱۴۰۴
مساحت/زیربنا : ۹۰ مترمربع
عملکرد : ویلایی
گرافیک : دیاگرام لب
هماهنگ کننده: اسما سیرجانی اصل
متریال های اصلی : بتن ، شیشه
کارفرما : علی حبیبی
ایدهپردازی پروژه «کانِکت» با این پرسش آغاز شد: چگونه میتوان در زمینی با توپوگرافی ویژه و چشماندازی کمنظیر به سد لتیان، بنایی طراحی کرد که ضمن بهرهبرداری حداکثری از منظره، کمترین اختلال را در آن ایجاد کند؟ همچنین، چه استراتژیهایی میتواند به کاهش مصرف انرژی و خلق پروژهای پایدارتر منجر شود؟
برای پاسخ به این دغدغهها، ابتداییترین فرم ذهنی از خانه – حجم شیبدار با سقف دوپَره – بهعنوان نقطهی شروع انتخاب شد؛ فرمی آشنا که در ناخودآگاه جمعی، حس امنیت، پناه و «خانه بودن» را القا میکند. این فرم سپس به درون زمین فرو رفت و دو بازوی اکسترودشده از آن استخراج شد:
- بازوی عمودی که بهسمت پایین امتداد یافت و با ایجاد گودالباغچه، ورودی و دسترسی عمودی را تعریف کرد؛
- بازوی افقی که با جهتگیری به سوی منظر سد، فضاهای سکونتی شامل نشیمن، آشپزخانه، اتاق خواب و سرویسها را در بر میگرفت و بهصورت دوبلکس سازماندهی شد.
برخورد این دو حجم، فرمی L شکل ایجاد کرد که همزمان سه هدف را محقق میساخت: سازماندهی فضایی، گفتوگوی منطقی با سایت، و قابگیری هوشمندانهی دید و منظر. گودالباغچه، در کنار نقش فضایی خود، با پایینبردن تراز ساختمان به دل خاک، امکان استفاده از ظرفیت حرارتی زمین، کاهش مصرف انرژی، و مهمتر از آن، پنهان شدن حجم ساختمان از دید اولیه را فراهم کرد. در واقع، در بدو ورود، تنها یک المان ساده ورودی دیده میشود که مخاطب را به حیاط و پلهها هدایت میکند؛ تجربهای تدریجی و رازآلود از کشف فضا.
از منظر اقلیمی، مدفون شدن بخشی از بنا در زمین، به بهینهسازی عملکرد حرارتی و پایداری انرژی انجامید. بازوی عمودی نیز همچون یک دودکش طبیعی، گردش هوا و تهویهی متقابل را تسهیل میکند. فضاهای اصلی نیز از هر دو سو نور طبیعی دریافت میکنند: از یکسو، نورگیر مرکزی حیاط؛ و از سوی دیگر، جدارهی تمامشیشهای با چشماندازی گسترده به سوی دریاچه سد. این توازن نور و دید، آرامشی مضاعف در فضا ایجاد میکند.
در یک بازو، آسمان قاب میشود؛ در بازوی دیگر، آب و منظره. این دو قاب، استعارهای هستند از هدف اصلی پروژه:
«کانِکت»، تلاشی است برای پیوند عمیق زندگی انسان با طبیعت – با زمین، آسمان، و چشمانداز.













